Als je het vandaag zou mogen zeggen…

Wie hangt er dan in jouw kast?

En, wat vertelt ze jou als je haar zo ziet ‘hangen’?

 

Het was een vraag die ik mijzelf stelde, maar waarop
ik het antwoord niet 123 (meer) wist.

 

Je moet weten, ik heb een grote opruimactie gehad. Oude

versleten spullen gingen de deur uit. Er kwam alleen iets in als

ik het écht nodig had. Wat mij écht blij maakte. (jarenlang was dat

écht anders, puilde mijn kast uit.)

 

Maar dat was het dus.
Je kunt er ook in doorslaan.

 

Ik vond niet meer dat ik écht niets nodig had. Het gaat niet

om de kleding zelf. Het ging mij erom dat ik ook met minder kan.

En dat klopte deels. Ik werd (nog) creatiever met minder. Het

ruimde ook op. Maar diep vanbinnen voelde ik mij nog steeds

niet écht vrijer. Ik had niets accuut nieuws meer nodig om mij

goed te voelen. Dat onrustige gevoel was weg. Maar écht

blij zijn met wat er hing of hangt vond ik ineens lastig.

 

Mijn zielsverlangen leek verdwenen.
Ik kreeg het gevoel klem te zitten.
Alleen wist ik toen niet wat ik nu wel weet.

 

Het was niet de kleding die ik persé miste. Het was het gevoel

van mijzelf uiten dat ik altijd had toegepast in het creëren

van nieuwe outfits waar de rem op stond. Het gevoel van iets

nieuws creëren (energie laten stromen) met items die mijn diepste

binnenste naar buiten bracht. Een vorm van kunst, zelfexpressie.

Als een zelfgeschreven verhaal, een schilderij.

Onbewust stond hier de rem op. (ik die continu met mijn

neus ìn de kleding zit ;-)) Maar zien doe je het pas als je écht

eerlijk wordt naar jezelf.

 

Misschien herken jij jezelf hierin?

 

Dat jij jezelf pas wat gunt als al het andere werk gedaan is.

Dat ‘de zaak’ eerst moet draaien. En dat je jezelf daarmee

gruwelijk tekort doet. Dat als je in de spiegel kijkt je ineens

de ingehouden versie van jezelf ziet. Dat je jouw taal van kleding

niet meer spreekt. Dat het niet klopt met wie je vanbinnen bent.

 

Geen schone schijn maar eerlijk zijn.
Uitdragen wie je bent. 
In lijn met waar je voor staat.

 

Sinds januari keer ik mijzelf een goed salaris uit. Ik heb besloten

mijzelf “dik” te waarderen en duurzaam in mijn kast te

investeren. En dat gun ik jou ook! Zodat het een investering is in

jezelf (laten) zien. Zoals je bent. Zodat het je houvast en

(zelf)vertrouwen geeft. Dat het sprongetje in je hart

tot leven komt. En fladdert. Zodat je jouw waarheid leeft en spreekt

en tot uiting brengt. Dat je gezien wordt in lijn bent met wie je

werkelijk bent.

With love,