Dit vind ik 1 van de PRACHTIGSTE natuurwetten.

Zo binnen, zo buiten. En, alhoewel het prachtig klinkt…

begreep ik er lange tijd geen SNARS van.

 

Zeg ik met een glimlach 🙂

 

Van anderen zag ik het overduidelijk, maar voor jezelf

is het toch anders. Tot het moment dat ik werd wakker

geschud. Dat iemand mij vertelde dat ik ‘best wel meeviel’ en

dat zij ‘ook graag zo’n mooie jurk zou willen durven dragen.’

Toen vielen er in 1 dag heel veel stukjes van mijn puzzel.

Zag ik dat mijn buiten niet vanbinnen was.

 

Het was niet verbonden met het hart.

 

Alleen met het hoofd. Ook in mijn kast. Ik ruimde alles op wat er

niet toe deed. Wat ik niet was en niet wilde zijn. Dat schiep

rust, ruimte en overzicht. Het paste nu beter bij me.

Niet meer, maar beter en tijdloos.

 

Durf verder te kijken dan de chaos van je kast om te
zien WIE je in essentie bent.

 

Voorbij jouw 1e beeld van die ene jurk. Voorbij je vertrokken

gezicht kijkend naar wie je in de spiegel ziet. Voorbij die

onzekerheid. Voorbij de onrust en die overvolle kast.

Voorbij wie je denkt te moeten zijn.

 

Misschien klinkt het voor jou wat wazig. Is het je niet
helder genoeg. 

 

Zie jezelf dan als een diamant. Misschien hier en daar nog

wat ruw. Wat ingehouden. Misschien ben je inmiddels al

wat bijgeslepen straalt het licht wat zachtjes door de ruimte.

Misschien houd je nog krachtig vast aan buiten. Aan wat de mode,

je partner je moeder of de bladen je voorschrijven.Schitter je al

lichtjes, maar denk en voel je dat er meer in zit. Alleen houd

iets je nog tegen. Alsof je niet vrij kunt bewegen.

 

Zo binnen zo buiten. Dat wat je denkt, voel je. Dat wat je
voelt, straal je uit. Dat wat je uitstraalt trek je letterlijk
aan.

 

Kleding is de schakel. Het dient als brug van je innerlijk

licht naar buiten. De wereld in. Jouw kast dient slechts als tijdelijk

onderkomen. Wie laat jij binnen?

 

With love,